
پناهجویی
تایلند، مالیزیا، اندونیزیا و بحر هند، ۲۰۱۲.۱۹ عکس.
© برات علی باتور، پناهجویی، ۲۰۱۲.
- مکان
- تایلند، مالیزیا، اندونیزیا و بحر هند
- سال
- ۲۰۱۲
- عکسها
- ۱۹
- نمایش
نخستین نشر: گلوبال میل، ۲۰۱۳. هر مجوز پس از تأیید حقوق هر عکس صادر میشود.

۱۰ تصمیمی ناامیدانه بود که همه چیز را پشت سر بگذارم. با طیاره به تایلند رفتم و چهار روز منتظر ماندم تا مرا به مالیزیا ببرند. با سه مرد پناهجوی دیگر با قایق از مرز گذشتیم و آن سو قاچاقبران مالیزیایی ما را تحویل گرفتند. پنج ساعت و نیم با موتر تا کوالالمپور رفتیم و تمام راه سرهایمان را میان زانوهایمان نگه داشتیم تا کسی ما را نبیند. برای این بخش راه ۱۰۰۰ دالر امریکایی پرداختم.

۱۲ بعد ما را به سوماترا در اندونیزیا بردند. چند ساعت در همین خانه استراحت کردیم و سپس ما را مثل بار در یک موتر جا دادند، برای ۲۱ ساعت راه بیتوقف با کلکینهای قفلشده. ما را به یک میدان هوایی رساندند، جایی که یکی از قاچاقبران برایمان کارت پرواز به جاکارتا گرفته بود. هزینهٔ کل راه از کوالالمپور تا جاکارتا ۲۵۰۰ دالر بود.

۱۳ قاچاقبران اکثراً وعدهٔ دروغ میدهند: که قایقها پاک و جادار است، که آب بوتلی و جاکت نجات خوب دارند. برای همین، پناهجویانی که سرانجام میرسند، به خانه زنگ میزنند و به دوستان و خانوادهشان هشدار میدهند: آماده باشید، چون روی قایق هیچ چیزی نیست. دوستم علی از پیش ۱۲۰ دالر برای یک جاکت نجات بهتر پرداخت. من هم یکی خریدم.

۱۴ در بوگور، شهری بیرون جاکارتا، در ویلایی ماندیم که پناهجویان را میپذیرفت. آنجا با جعفر آشنا شدم؛ در این عکس او خوابیده و من کنارش هستم. حدود یک هفته پس از آمدنم، او و دو هماتاقی دیگرم (که یکیشان همین عکس را گرفت) آمادهٔ رفتن میشدند و از من پرسیدند که آیا میخواهم زودتر بروم و با آنها همراه شوم. نزدیک بود بروم، اما تصمیم گرفتم صبر کنم. قسمتم این بود: قایق آنها غرق شد و تنها جعفر زنده ماند. شوکه بودم و میترسیدم که سرنوشت من چه خواهد شد.

۱۵ شبی که خبر رسید قایق ما آماده است، ما را سوار یک قایق تیزرفتار کوچک کردند که باید ما را به یک قایق بزرگتر ماهیگیری میرساند که در بحر لنگر انداخته بود. راه را گم کردیم و بیش از یک ساعت طول کشید تا قایق ماهیگیری را پیدا کنیم، که از پیش پر از آدم بود. من و ۹۲ مسافر دیگر امید داشتیم به جزیرهٔ کریسمس در استرالیا برسیم، جایی که باید منتظر بررسی وضعیت پناهندگیمان میماندیم. هزینهٔ رسیدن به آنجا ۶۰۰۰ دالر بود.

۱۷ شب دوم سفر، هوا برگشت. مردم گریه میکردند، دعا میکردند، عزیزانشان را یاد میکردند. وقتی آب به درون قایق ریخت، همه امید خود را از دست دادیم. فکر کردیم واقعاً آخر کار است. با خود فکر میکردم که زندگیام را بیهوده دادهام، و اگر یک فرصت دیگر برای زندگی داشتم، سوار قایق نمیشدم. داشتیم مرگ خود را تماشا میکردیم.

۱۸ کپتان اعلام کرد که باید برگردیم. بالای عرشه رفتیم و جاکتهایمان را تکان دادیم تا توجه هر کسی را که از آن نزدیکی میگذشت جلب کنیم. پناهجویانی که پیش از ما رفته بودند هشدار داده بودند که اگر قایقی به مشکل بخورد، شاید عملهٔ کشتی با قایقهای نجات دستساز فرار کنند، برای همین چند نفر را گماشتیم که از آنها نگهبانی کنند. همهٔ ترس ما از گیر افتادن به دست پولیس از میان رفته بود؛ در واقع، این کار به ما کمک میکرد. فقط میخواستیم زنده بمانیم.

۱۹ در پایان، عملهٔ کشتی ما را رها نکردند و همه را به جای امن رساندند. همه به ساحل اوجونگ کولون رسیدیم، شبهجزیرهای دورافتاده در دورترین نقطهٔ غرب جاوا، و قایق ما بر صخرهها خورد و شکست. اینجا میبینید که مردم به سوی جنگل میدوند تا پولیس محلی آنها را نگیرد. من در آب لغزیدم و کمرهام خراب شد. خوشبختانه کارت حافظهام سالم ماند.
همهٔ عکسها © برات علی باتور. شرح عکسها از خود اوست، به انگلیسی در ideas.ted.com، اپریل ۲۰۱۵؛ اینجا ترجمه از انگلیسی.











